MEVLÂNA’yım ben!

Mümin olan her kulun
Aranılan açık yolun
Gidişi zorlu olmaz
Masayı bulan
Söz alayım diyen her kula sözümüz
Yoluna gözümüz olur
Hummalı olunmasın
Üzüntü edilmesin
Mayasını karandan
Duasını verenden izin aldın mı?
Kazan kaynadıkça etrafa taşar
Ateş tükendikçe kor olur
Küllenmeye bırakma

Küçük desti dilenmez
Ne var ki,
Her kul dilediği destiyi bulamaz
Ele gelen nasibin olandır
Düze gelen yardımcı olandır
Kanım yok demeyin, canım var
Kan bedende
Can gönüllerde
Yerden gelmedik
Nurdan olduk
Nur ile yoğrulduk
Uyku, yorgunluk bedene
Açlık, tokluk bedene
Az da yesen çok da yesen
Yine de uyacaksın gidene
Hummayı,
Müsait olsun demem dert edene
Kumun tanesi mi eksilsin?
Gönül hanesi mi zenginleşsin? desem, yersiz olmaz
Duman dedikte
Beden gördükte
Sıkıntı verir
Onu yalnız gören bilir
 

Dünya malı dünyanın
Kulun nasibine göz dikenin
Kimlikten değil
Varlıktan haberi yok
Almayı denedi
Yolunu gözledi
Allah’ıma duacı ol ki
Yoluna taş düşsün
Dönsün geri getirsin
Yakında arama
Uzağı gözleme
At ile koşmadı
Kuyruğuna vermedi
Elini salladı
Yolunu belledi
Kuğunun yolu gölde
Martının yolu deryada
Kekliğin yolu fundada
Ceylanın yolu ormanda
Ne bunu oraya
Ne onu buraya koyamazsın
İzin verilen söylenir
Sanma dünya küllenir
Her kul çizilen yolunu yürür
Olanı düremezsin
Düzeni bozamazsın
Sebebi çözemezsin
Olan oldu, yerini buldu


ALLAH’a ısmarladık

Lailahe illallah Muhammedür Resulullah