MEVLÂNA’yım ben!

Yol cana
Aşk canana gerekir
Kürekte kum
Olaylara gözünü yum
Kuyunun ağzı dar ise
Suyunun kıtlığına hükmetme
Nehrin gürlüğünü çok görürsen
Hızından deme
Ne kadar hızlı giderse gitsin
Varış yazıldığı vakittedir
Talip olduğun madde ise
Verilmeyenden şikayetçi olma
Mana ise verilenle öğünme
Ne verilen sana
Ne alınan senden
Verildi ise paylaş diye
Alındı ise paylaşmadığın için
Tasarruf sahibi sadece O

Minareye müezzin çıkar
Ezan okur
Kimin için?
Elbet cümleye
Ulema ilmini paylaşmazsa
Ulema denir mi?
Paylaşırken
Bende olanı vereyim derse
İlimden habersizdir
Bizim olanı açalım
Hep bir olup söyleşelim diyen
Kuran’a uyandır

YUNUS’um der ki;
Ne ilmi belledim
Ne pazar kolladım
İlimde özümden geleni söyledim
Özüme verene uydum
Pazarda elime geleni
Nasibim diye aldım
Azına kanaat
Çoğuna şükretmek gerekir dedim
Kanaat elbet şükrün ötesindedir

Oymaya el atarız
Gönüllere göz atarız
Her dileyen eli tutarız
Dünyayı dileyene
Bir pula satarız
 

Dünya senin mi?
Ya YUNUS derseniz
Madem kulu için yarattı
Elbet benim
Dünyayı dilersin
Sat bana dersin
Al derim
Dileyene veririm
Kendini bulsun
Dünyayı dileyene satsın diye

Mevlâna’yım!..

YUNUS’umun sözünde
Hak her zaman özünde
Dünyayı sildi gözünde
Meydan, kulunun
Mümin olanın
Yolunun gidişine uyalım
Niyazı gönülden alalım
Bundan öte yol vardır
Yolun gidişi dardır
Yemeni yolun tozuna
Hedef olur
Kul ayağını korur
Mümin olana
Allah’ımın vergisi yoluncadır
Bilmeyene halincedir
Her adımına taş gelir
Kendi kendine buldurulur
Meydanın özelliği
Gelenin güzelliğindendir
Yolun özelliği
Çağıranın güzelliğindendir

Hz.OMAR der ki;
Savaşı sulhu temin için düşün ki
Muvaffak olasın
Eyvallah


Allah’a ısmarladık
Allah’a emanet olunuz

Lailahe illallah Muhammedür Resulullah