MEVLÂNA’yım ben!

Yenin yumuşatmaz
Yerini bilen
Yolunu şaşmaz
Yolunu bilen
Kaderden kaçmaz
Günümüzün yorumu mu? dersiniz
Yeniye yol vermez
(?) Sürgünde olan dedim
Sonu yok denilir
Unutulmasın
Dünyada her olay son bulur
Ne var ki
Son buldu diye
Sanılmasın olaylar yok olur

Dönüşe yol var mı? denilir
Soranın yuvada olması gerekmez
Olumunu inkar eden
Suyunu batağa döken
Niyaz ile elbet yol alır
Ne var ki
Kul olaylar ile dize gelir
Yol bulur
Kul kendini kırmazsa
Olaylar kulu kırar
Kum misali ufaltır

YUNUS’um der ki;
El belde oldukça
Bende yar bulmaz
Dil söze acı kattıkça
Yardan selam alamaz
Eli belden salsın
Sözü dile bal misali versin
Öylece Yardan selam alsın
Aradığını bulsun
Suyunun aktığına
Yoluna çimenler serdiğine
Görüşte inanacağım dersin
Görünce söyleneni unutursun
 

(?)
Oğula
Güçlüğü geç olan yener
Neden umulan tez görülmez? dersin
Yoluna konulanı görsen
Gönlünü posta serersin
Unutma ne derlerse desinler
Söze söz katma
Suyunu dileyenden
Dost bilmesen bile esirgeme
Geçlik güçlüğü yenecek
Dost bil her kulunu
Beğenmesen de yolunu
Yerimde, yolumda,gönlümde Hak var de
Kendini öyle bul
Nefsini öyle böl

Sudan geldik
Su olacağız
Suya varacağız
Deryadayım
Kuyuyu neyleyim deme
Unutma ki akıbet
O da deryaya katılacak

Allah’ıma emanet olunuz
Her an beraberiz biliniz

Olumsuz yumağın düğümü çok olur
Sabır düğümün sayısını eksiltir


Allah’a ısmarladık

Lailahe illallah Muhammedür Resulullah