MEVLÂNA’yım ben!

Huzurumuzun,
Yolumuzdan olduğu bilinsin
Gönülden,
Dumanın kalan izi silinsin
Danışılan,
Elden hal edinsin
O gün yolun çizilsin
Duman dağıldı
Güneş göründü

Oymayı ele aldık
Askıya suyu koyduk
Kuluna ikram ettik
Allah’ım cümlenizden razı olsun
Suyu askıya neden koyarsın?
Dileyene vermek için
Tepsiyi sofraya sakladım
Askıyı da kalabalıkta verirsin
Ne var ki ayak üstü olanına
Aşığın suyu nerde olsa dökülmez
Avucuna bile alsa
Her kulun sevgisi
Gönlünde olsun
Aşkın Allah’ımı buldursun
Aymayı bilsin

Alanın azı çoğu değil
Doldurduğu yerdir mühim olan
Bazen çok büyük çukura gelir
Dibinde kalır
Az küçük çukura gelir
Artanı elde kalır
Allah'ım kulunun kanaatine göre
Çukurunu da verir

Yüce’nin yüceliği
Kulunun gönlüne dolsun
Kul bilirse, bildiğine sevinsin
Olmayana gönül koymasın
Kalan için üzüntü etmesin
 

Az diye derde düşmesin
Olanla kanaat etsin
Allah’ım desin,
Senden gelen nasibimdir
Verdiğin alnımın terinedir
Dolduracak çukur olmaz
Elde kalan öyle olmaz
Mayalanmış hamur misali
Büyüyeceğine inandım
Sana şükürler ettim
Olanla yetindim
Allah elbet verir
Ne var ki,
Oradan ne cevap beklenir?
Dağa bağırırsan
Cevabını alırsın; Kendi sesini.

Adalet, kulun maddi hakkını korur
Asalet, şanını
Mümin kul da
İmanını korur
İmandan nasibi olmayan
Önce asaletini
Sonra adaletini kaybeder
Korumak, eline verilmez ki
İmanını kaybeden
Önce ahiretini
Sonrada dünyasını kaybeder
Ne var ki,
Dünya kaybı kulun hayrınadır
Dünyanın boşluğu
Kendisine gösterilir
Dönse diye beklenir
Ne mutlu aymayı bilene
Dünyadan dönene


ALLAH’ıma emanet olunuz
ALLAH’a ısmarladık

Lailahe illallah Muhammedür Resulullah