MEVLÂNA’yım ben!

Hak bahçeye girilir
Türlü çiçek derilir
Demet olur verilir
Alan kul, kimi yerinir
Daha güzeli olsa denir

Sahibi olduğumuz nefsimiz
Mantığa uysa
Her kulu duysa
Kulu kulla ölçmezdi
Hak yiyen olmayın
Kula cefa etmeyin
Kula cefa da hak yemektir
Yağmadan gelen
Yağmaya gider
Olağandır öyle şeyler

Asmayı budayan değil
Üzümü bekleyen alır
Elbet budayanın gözü kalır
Onun da hakkını ver ki, yoluna gitsin

Ağacın yükü müdür?
Kökü müdür kıymetli?
Elbet kök
Yük gider, kök kalır
Seneye gine verir

Yamalı değiliz
Damalı da değiliz
Dama olmadık
Ele gelip ordan oraya vurmadık
Kula köle olmadık
Kulu köle bilmedik
Allah’ım dedik
Her geleni O'ndan bildik
Kötü gün de senden dedik
Boyun büktük
Hayır olduğuna inandık
Güzel güne ‘Şükür’ dedik, el açtık
Her günümüzde seni andık
Üzüntü etsek de
İsyana yer vermedik
 

Asayiş düzene girecek
Ne var ki,
Birkaç olay daha filizlenecek
Filizler, delice misali temizlenecek

Maya un ile, su ile olur
Her ikisini de Allah’ım verir
Kulun yalnız eli işler
Kader şudur;
Allah’ımın kuluna çizdiği yol
Kulun kaderdeki rolü şudur
Gündüz ile gece
Gündüzü ayır
Geceyi kaldıramazsın
Olağan deyip karanlıkta duramazsın
Gündüzden ışık hazırlarsın
Çevreni aydınlatırsın
Kader de böyledir
Alnına yazılanı silemezsin


ALLAH’ıma emanet olunuz
ALLAH’a ısmarladık

Lailahe illallah Muhammedür Resulullah