MEVLÂNA’yım ben!

Neyin güzelliğinden geçilir?
Olmuşun sözü vermişten sorulmaz
Hayatım senden
Yolum senden
Senden gelen
Hayırdan Allah’ım deyin
Öyle olduğunu bilin

Geçenle, yol seçen bir olmaz
Cezam mı? dersen, münasip gelmez
Allah’ım verdiğini
Ceza olsun diye değil
Hayır olduğu için verir
Can yakmadın ki canın yansın
Sabahın oluşu günden görünür
Allah’ım senden gelen her şeye
Eyvallah denilir
Derim kula;
Şer gelen her olay
Hayıra açılan kapıdır
Açtık kapıyı, geçtik köprüyü
Gidenin yeri dolmaz mı?
Kırılan yerine alınmaz mı?
Yıkılan duvar örülmez mi?
Kul niye dert etsin?
Verenin hazinesi biter mi?
Bunca kula yeter mi? dersen, elbet yeter

Güçlük, bedene
Gönüle olmasın
Güçlü kul
Yardım bulsun kalmasın
Yolumuzu alan bilsin, şaşmasın
Kalem elde, yol gönülde
Olmazsa kalem
Gönül çıkar mı yoldan?
Aşması zor olmaz
Kul zararlı kalmaz
Sevmeyi bilene
Cezayı buldurmaz

Yolumuzda neler gördük
Ne dertlere gömüldük
Kader dedik büküldük
Allah’ımın Ulu kulları
Düğümsüz müdür yolları?
Yumağımın düğümünü
Çözmekle bitiremedim
Demedim cezan mıdır kuluna Allah’ım
Gönül kırmayın
Sebep demeyin
Olayı kendiniz yok edin

Almışsın yolun en güzelini
Almadın ağaçtan döküleni
Yardım dedin diledin
Anında buldun
Esen rüzgar durdu
Alev kolunu vurdu
Neden Allah’ım verdi? dersen, mukadderat
Sebep açılmaz, sırrı verilmez
Allah’ımdan izin gelmez
Sır olan bizce görülür
Hayrını gören bilir
Bilirim, görürüm
Üzüntünüze elbet ortak
 

Amma O'ndan geleni görüşüm
Sizi değil beni sevindirir
Siz ancak günü gelende sevinirsiniz
Kul olayı açık göreydi
İmtihanı nasıl verirdi?
Bilinenden imtihan edilmez
Olay kulun ölçüsünü verir
Her kulun yumağı düğümlüdür
Kral da olsa.
Hz. İSA’nın çarmıha gerilişi
Hz. İBRAHİM’in ateşe atılışı
Şüphesiz inandılar
Allah’ımdan dediler
Neticeye vardılar
Canın ödemesi olmaz
Eşya gider, daha güzeli gelir
Allah’ımın emanetindesiniz
Böyle mi? deme
Gönül yoluna taş koyma
Gülmek gerekmez elbet olaya
Dendiği gibi olur
İmtihan öyle verilir
Yanılmayın,
Öyle imtihan olmasın demeyin
Her olay anında çok acı gelir
Geçen olay masala döner
Allah’ımın verdiğine boynumuz bükük
Aşandan geçmeyin
Düşenin dostu olan
Kendini bilir, yolunu bulur. Eleleyiz.

Seven sevilir
Sevilenin yeri gönüllerdedir
Sevenler, yolunu alanlardır
Sevdik sevildik
Elele verdik
Malınız dediniz
Dünyada sahip oldunuz
Dilediniz, ‘Koru Allah’ım’ dediniz
Koruyucu Allah’ım.
Yardıma geliriz
Hep beraber oluruz
Binayı yükseltiriz
Hayır olmayana
Allah’ım yol vermez
Olayın dahi
Büyük bir hayıra yön verdiği görülür

Nurunu verdiği kulunu
Allah’ım şaşırtmaz
Kötüyü yoluna vermez
Almakla vermek birdir
Sevmek sevilmek gibi
Aşmasını bildiniz
Köprüyü geçtiniz
Lütfuna ceza derseniz
Üzüntüye düşersiniz elbet
Gönüller, bağlı bir demet çiçek gibi cümlemiz
Pas geçen kul Meclisimize gelmez
Kızmayı, alev alan oduna mı benzetirsin?
Demetten ayrı çiçek hoş olmaz, eli doldurmaz
Meclis bir kulla olmaz demektir


ALLAH’a ısmarladık

Lailahe illallah Muhammedür Resulullah